არაადამიანები

თბილისში მომხდარი სტიქიური უბედურების ფონზე მკაფიოდ გამოჩნდა ჩვენი „ელიტის“ ჭეშმარიტი სახე.

თავად განსაჯეთ: მერიას თავში არ მოუვიდა, რომ შეიძლება გამოჩნდეს ადამიანები, ვისაც დაზარალებულთათვის დახმარების გაწევა მოუნდება. შესაბამისად, არანაირი ოფიციალურად გამოცხადება იმისა, რომ აი აქ და აქ შეგიძლიათ მოიტანოთ თქვენი დახმარება, არ იყო და ეს მოხალისეები ერთმანეთს თავად უკავშირდებოდნენ, შეხვედრის ადგილებს თავად ათანხმებდნენ, ტრანსპორტს თავად უზრუნველყოფდნენ და ა.შ.

მე ხაზი მინდა გავუსვა: მე მიმაჩნია, რომ მოხალისეების ქმედება სულაც არ საჭიროებს ოფიციალურ ხელდასმას ან დახმარებას. მე მხოლოდ მერიის ჩინოვნიკების, როგორც ადამიანების, აზროვნების ტიპზე ვამახვილებ ყურადღებას.

თავის მხრივ, პატრიარქმა არ გაუშვა ხელსაყრელი მომენტი და შეგვახსენა, რომ ღვარცოფის მიერ განადგურებული ზოოპარკის ადგილას ეკლესია უნდა აღსდგეს. ღვარცოფისგან დაზარალებულებისთვის დახმარება მას არ გახსენებია.

აქაც ხაზი მინდა გავუსვა: მე არ ვეხები ზოოპარკის ადგილას ეკლესიის აღდგენა/არაღდგენის საკითხს. მე უბრალოდ მაოცებს, რომ ადამიანი, რომელიც თავს ქრისტიანად თვლის, ადამიანებზე მნიშვნელოვნად მშენებლობას მიიჩნევს.

ამაზრზენი იყო ზოოპარკიდან გაქცეული ცხოველების დახოცვა. იმას, ვინც ამ პრობლემის მოსაგვარებლად პოლიციელები გაუშვა, თავში არც კი მოუვიდა, რომ საბრძოლო ვაზნების მაგივრად ტრანკვილიზატორი მიეცა.

დიახ, ქუჩაში მოსიარულე მგლები და მითუმეტეს, ლომები საფრთხეს წარმოადგენენ. დიახ, ამ პრობლემას სასწრაფოდ უნდა მოგვარება. მაგრამ როგორ დავიჯერო, რომ ის უფროსობა არ იცის ტრანკვილიზატორს გამოყენების შესაძლებლობაზე.

და ამის გვირგვინად, კვირა დღის საღამოს, დიდუბეში ფეიერვერკი. რა თქმა უნდა, იქ რამე კერძო ზეიმი იყო, ალბათ დიდი ხნის წინ დაგეგმილი. მაგრამ კვირა საღამოს, როცა ყველამ უკვე იცოდა, რომ ქალაქში მსხვერპლია, ადამიანები უსახლკაროთ დარჩნენ და გაუბედურდნენ, ამ ზეიმის მომწყობთ თავშიც კი არ მოუვიდათ, არათუ მისი გაუქმება/გადატანა, არამედ ფეიერვერკის მოწყობაზეც კი ვერ შეიკავეს თავი.

შეჯამებით, ჩამოთვლილ მენტალურ ტიპაჟებს აერთიანებს ერთი რამ: არაადამიანობა. მერიის მესვეურები ადამიანების მხრიდან ადამიანობის გამოხატვას გამორიცხავენ. არ გამიკვირდება, თუ პატრიარქი წყლის მიერ წაღებულ ადამიანს ხელს კი არ მიაწვდის საშველად, არამედ რამე ცოდვაზე დაუწყებს ქადაგებას. ხოლო „ზეიმის მომწყობთ“ საერთოდ ყველანი და ყველაფერი ჰკიდიათ და რამე რო იყოს და „ფეიერვერკის“ ფული დააკლდეს, სამშობლოს ისე გაყიდიან, რომ შემდგომ სუფრაზე ბრტყელ-ბრტყელი სადღეგრძელოების თქმისას რამე უხერხულობას ვერც კი იგრძნობენ.

და ესენი ყველანი ერთად ჩვენ, რა თქმა უნდა, ჭკუას გვარიგებენ და გვიდგენენ, რა უნდა მოგვწონდეს და რა არა…

ნაციონალების მიერ ნაყიდი Fitch და მძლეთამძლე მთავრობა

როგორც ჩანს, მთავრობამ კრიზისი დაძლია და ქვეყნის აღმშენებლობას აგრძელებს. ყოველ შემთხვევაში, ეკონომიკის მინისტრს აღარ ახსენდება თავისი დაპირება ეკონომიკური ზრდის პროგნოზის გადახედვის თაობაზე, ხოლო ფინანსთა მინისტრი საერთოდ ოპტიმიზმით არის გამსჭვალული.

ამასობაში Fitch Ratings-მა ჩვენი მიღწევები ვერ შეამჩნია და საქართველოსთვის თავისი პროგნოზი დაწია: ამ სარეიტინგო სააგენტოს აზრით, ქართულ ეკონომიკაში ცვლილებები გრძელვადიან პერსპექტივაში მოსალოდნელი არაა (Stable Outlook ამას ნიშნავს). არადა, ჯერ კიდევ გასულ ოქტომბერში იგივე სააგენტო გაუმჯობესებას ვარაუდობდა.

რა თქმა უნდა, ჭეშმარიტი ქოცები დარწმუნებულები არიან, რომ ამაში „სისხლიანი ნაციონალების“® ხელი ურევია. ნუ, ვისაც ამისი ჯერა, იმათ ჩვენ კი არა, საუკეთესო ფსიქიატრებმაც კი მეეჭვება, რამე უშველონ. მაგრამ მთავრობა ხომ მაინც უნდა აქცევდეს ამას მეტნაკლებ ყურადღებას?

სულაც არა. ალბათ, გეხსომებათ (ხა-ხა-ხა!), ამ ზამთარს, რა პანიკის პირას იყო საქართველო, როცა ლარის თავისუფალ ფრენას ყოველ დღე უყურებდა. მაშინ მთავრობა ოლიმპიურ სიმშვიდეს აფრქვევდა და ხან გარე ფაქტორებზე საუბრობდა (ზოგადად დოლარის გამყარების ტენდენცია მსოფლიოში), ხან ეროვნულ ბანკში ნაცების კადრების ბუდის არსებობაზე (აბა, რატომ არ ხარჯავს სებ სავალუტო რეზერვებს ლარის კურსის შესანარჩუნებლად, ა?!). ლარი კი ამასობაში აგრძელებდა ფრენას და ახალ-ახალ რეკორდებს ხსნიდა – აი, 5-წლიანი მინიმუმი დაძლია, აი, 10-წლიანიც…

ბოლოს, მთავრობამ იკადრა და თებერვლის ბოლოს სამოქმედო გეგმა გამოაგორა. ნუ, ამ გეგმის საზრიანობაზე ცალკე შეიძლება საუბარი, მაგრამ ახლა მინდა მივაქციო ყურადღება იმ ფაქტს, რომ მისი ერთ-ერთი პუნქტი დაჩქარებულ პრივატიზაციას გულისხმობდა, ხოლო საპრივატიზაციო ობიექტების ნუსხაში საპატიო ადგილს ათონელის რეზიდენცია იკავებდა.

ახლა კი, რას ვხედავდით მთელი წინა კვირის განმავლობაში? ჭაჭყანს იმის გარშემო, უნდა გამოეთრეს ბოლო-ბოლო რენეგატი პრეზიდენტი „სააკაშვილის სასახლიდან“ ავლაბარში და ათონელის რეზიდენციაში შეეყუჟოს თუ არა.

კი მარა, ეს რეზიდენცია ხომ გასაყიდად იყო გადადებული? იყო, მაგრამ ახლა აღარ არის (ყოველ შემთხვევაში, სახელმწიფო ქონების სააგენტოს სიაში აღარ არის, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს ჩვენი მთავრობის ძლევამოსილ გამარჯვებას კრიზისზე.

კიდევ ერთხელ გავიმეორებთ: ამ „გამარჯვებით“ აიხსნება ეკონომიკის მინისტრის დუმილიც ეკონომიკის ზრდის დაპირებული გადახედვის თაობაზე და ფინანსთა მინისტრის ომახიანი ოპტიმიზმი. პრემიერზე აღარ ვიტყვი არაფერს, ცოდოა…

ხოდა, ტრადიციულად, მივმართავ მაღალინტელექტუალურ ქართველ ექსპერტებს: თქვენ როგორ ფიქრობთ, რა ანგარიშით გაიმარჯვა მთავრობამ კრიზისზე? ანუ, დავაზუსტებ: რამდენი იქნება ეკონომიკური ზრდა კვარტალურად და წლის ბოლოს?

ხო, არ დაგავიწყდეთ, რომ ლარის დღევანდელი კურსი (2.2844 GEL/USD) ყველაზე დაბალია 1999 წლის ივლისიდან…

აბა, წავიდა, დაძარით კაბინა!

 

ფონდი, კონსალტინგი და ყურებზე ჩამოსაკიდი მაკარონი

ეკა კვესიტაძე კარგი გოგოა, მაგრამ თანაინვესტირების ფონდისადმი მიძღვნილ გადაცემაში ცოტა არ იყოს არ იყო მოწოდების სიმაღლეზე. საკმაოდ ჩახლართული და ქართველი მაყურებლისთვის უცნობი თემის ასე სწრაფად მოყოლა არ შეიძლება. ვეჭვობ, ბევრმა ვერ გაიგო, „ვისი … ვის …“. ამიტომ, შევეცდები ამ ისტორიის მთავარ მომენტებს გავუსვა ხაზი.

საქმე იმაშია, რომ თანაინვესტირების ფონდის „ჩერეზ-ჩერეზ“ შვილობილმა კომპანიამ სახელმწიფოსგან ნაკვეთი გარდაბანში 1 ლარად შეიძინა (ანუ, მიიღო მონაწილეობა სახელმწიფო პროგრამაში „აწარმოე საქართველოში“).

გარდა ამისა, მან აიღო კრედიტი ივანიშვილის საოჯახო „ქართუ“ ბანკში, რომლის პროცენტს თითქმის მთლიანად სახელმწიფო გადაიხდის (ეს უკვე შეღავათიანი აგროკრედიტის პროგრამაა).

ფორმალურად, არაფერია დარღვეული და პრობლემაც არაა. მაგრამ, არ დაგვავიწყდეს, რომ თანაინვესტირების ფონდის შექმნის ინიციატორი ივანიშვილი აცხადებდა, რომ ის იქნება ქვეყნისთვის მნიშვნელოვან პროექტებში განსახორციელებელი კერძო ინვესტიციების წყარო.

ხოდა, ეს „წყარო“, იმის მაგივრად, რომ ეს ნაკვეთიც სრულ ფასში ეყიდა (სხვათა შორის, 350,000 კვ.მ არაა ცოტა), და კრედიტიც თავად ეხადა (ან რათ უნდა ეს კრედიტი ამხელა თანხის პატრონს?), მაინც სახელმწიფოს ხარჯზე აკეთებს „ბიზნესს“. ანუ, ამ ფონდს დანახარჯების ნაწილი ჩვენ, საქართველოს მოქალაქეებს, უნდა გადაგვეხადა.

თუმცა, ერის მამა და მარჩენალმა ასო „მოქალაქემ“ რო გაიგო, რა საშიშროება ელოდება მის საყვარელ ქართველ ხალხს, ძალიან შეწუხდა, ჯიბეზე ხელი გაირტყა და როგორც ჭეშმარიტი ანეგდოტების გმირი გრუზინი, ამაყად განაცხადა „пальта нэ нада“, ანუ მისი ფონდის შვილობილი კომპანიის მიერ მის ბანკში აღებული კრედიტის პროცენტს თავად დააფინანსებს. მადლობა, შენ გეიხარე, ბატონობიძინა!

ცნობისთვის: როგორც თავის დროზე ითქვა, ივანიშვილს მაგ ფონდში ჩადებული აქვს $1 მილიარდი. ეს ქართული ეკონომიკისთვის კაი დიდი თანხაა (შედარებისთვის, 2013 წლის საქართველოს მშპ 26.85 მილიარდ ლარს (მიმდინარე ფასებში), ანუ $15.43 მილიარდს შეადგენდა).

ეს სკანდალი ჯერ ჩამცხრალი არ იყო, მთავრობამ რომ გვახარა, რომ მას ქართული ჯანდაცვის ეფექტურობის ამაღლებაში „საერთაშორისო საკონსულტაციო ჯგუფი Global Alliance for Health and Social Compact დაეხმარება“. ახლა აქ შევჩერდეთ, ჩავისუნთქოთ, ამოვისუნთქოთ და Google-ს ვკითხოთ, ვინ არის ეს „საერთაშორისო საკონსულტაციო ჯგუფი“. ჰოი, საოცრება: ეს კომპანია სულ 7.5 თვის წინ არის შექმნილი, ანუ ერთი წლიური ანგარიშიც კი არ აქვს ჯერ ჩაბარებული.

ნუ, ეგ კიდევ არაფერი – ხდება ხოლმე, რომ ახალ კომპანიას ქმნიან თავის დარგში გამოჩენილი ფიგურები, რომელთა გამოცდილება და ავტორიტეტი მყისიერად ქმნის ახალი კომპანიის ავტორიტეტს. ბუნებრივია, ამ შემთხვევაში კომპანია ყველგან აცხადებს ამ თავის დამფუძნებლების შესახებ, რათა ეს ახლადშეძენილი ავტორიტეტი გაამყაროს.

და ჩვენ რას ვხედავთ ამ კომპანიის საიტზე? კრინტი არ არის დაძრული დამფუძნებლების შესახებ. მეტიც კი, მის სარეგისტრაციო მისამართზე რამდენიმე კომპანიაა დარეგისტრირებული, რაც სავარაუდოდ ნიშნავს, რომ ეს კომპანიები დარეგისტრირდნენ მათი ბუღალტერიის მწარმოებელი კომპანიის მისამართზე.

ახლა კი შეგვიძლია მივუბრუნდეთ სათავეს და ისევ გადავიკითხოთ მთავრობის განცხადება: „საქართველოს ჯანდაცვის სისტემის ეფექტურობის ამაღლების პროგრამის შემუშავებაში საერთაშორისო საკონსულტაციო ჯგუფი Global Alliance for Health and Social Compact დაეხმარება“. ნუ, რატომაც არა, ასეთ მთავრობას ზუსტად რომ 7-თვიანი უსახლკარო კონსულტანტები უნდა ჰყავდეს…

Upd: ვლადიმერ ივანიძე!

გილოცავთ!

კვლავ ქართველი ექსპერტების სართაშორისო დღეს გილოცავთ! პატივცემულმა ექსპერტებმა ერთი წამითაც არ იფიქრონ, რომ თუკი სახელისუფლებო კაბინეტებში გადაინაცვლნენ ან ბუჩქებში მიიმალნენ, ისინი ჩვენ აღარ გვახსოვს 😉

 

სიტყვა კა(ქო)ცური

ლამის მთელი კვირაა, მთავრობის წევრებიდან დაწყებული და პარლამენტის მოწინავე დეპუტატებით დამთავრებული, ქოცთა ელიტა არ იშურებდა ძალ-ღონეს, რათა უკრაინელები გადაერჩინათ.

წარმოიდგინეთ, ამ მიამიტმა უკრაინელებმა, ბაიბურში რო არ არიან სააკაშვილის მიერ 9-წლიანი სისხლის სმის შესახებ, ახალ მთავრობაში ამ წურბელას დროინდელი მაღალჩინოსნები დაპატიჟეს… თავს იღუპავენ! – წუხდა ქოც-ელიტა. ზოგის შეწუხებაში უკვე განაწყენების მუქარის ნოტებმაც კი გაიჟღერა, თავს დააბრალონო უკრაინელებმაო.

დღეს კი, სოლოლაკის გორაზე ჩვენი სამოქალაქო მზე ამოვიდა და გამოაცხადა, რომ არაფერი საგანგაშო არ არის. ხოდა, მთელი შეწუხებულ-შეშფოთებული ელიტა უცებ დაწყნარდა და ნეტარი ხმით წარმატებების სურვილების გაგზავნა დაიწყო კიევში მოკალათებულ ქართველთყლაპიებს.

ხოდა, მაქვს 2 შეკითხვა:

  1. ამ უბადრუკი „მზის ამოსვლის“ სცენარის ავტორი კოკა ყანდიაშვილია? თუ კიდევ ყავთ ამათ ესოდენ ნიჭიერი ხალხი, ასე ნათლად და ნატიფად რომ წარმოაჩენს ბატონიბიძინას სიბრძნეს და სულგრძელობას მის მიერვე ხელისუფლებაში მოხვეტილი და მის პირში მომზირალი არარაობების ფონზე?
  2. ბ-ნი ზაქარია ქუცნაშვილი ხომ არ გამოვა ახლა პარლამენტში ვიქტორ იანუკოვიჩის საქართველოში მინისტრად დაპატიჟების ინიციატივით? ნუ, რაკი უკრაინელების მიერ ნაციონალების მთავრობის ყოფილი წევრების დანიშვნაში, რომელსაც ქუცნაშვილი საქართველოში იანუკოვიჩის დაპატიჟებას ადარებდა, ბატონმაბიძინამ არაფერი დაინახა საგანგაშო, მაშინ…?

დიდი კაცი

Kakha
საქართველომ დიდი კაცი დაკარგა. ბენდუქიძე ფიზიკურადაც დიდი იყო და ინტელექტუალურად. მაგრამ მარტო ეს არ იქნებოდა ჩემთვის პირადად საკმარისი, ეს სახსოვარი რომ მეთქვა. იყო კიდევ რაღაც.

მახსოვს ჩემი დაპატარავების, დაობლების შეგრძნება როცა 2005 წლის თებერვლის დილით სამსახურში მიმავალმა ქუჩაში გავიგე ზურას გარდაცვალების ამბავი. თავში სულ „რაღა გვეშველება?!“ მიტრიალებდა მთელი დღე. ახლა რომ ვაანალიზებ იმ განცდას და ახლანდელთან ვადარებ, ვხვდები, რომ ის სიმწარე დიდწილად განპირობებული იყო ზურასთან ჩემი პირადი ნაცნობობით.

აი, კახას კი არ ვიცნობდი, სულ ერთხელ მყავს ნანახი, ისიც მოსკოვში, 1990 წელს. არ არის ახლანდელი განცდა ისეთი, პირდაპირ რომ ვთქვათ, ისტერიული, როგორც მაშინ. სამაგიეროდ ზედმეტად კარგად მესმის მნიშვნელობა ამ დანაკლისის. ძნელია ამ მნიშვნელობის ჩვენი თანამემამულეების ძალიან დიდი ნაწილისთვის ახსნა. ამიტომ მხოლოდ ერთ მინიშნებას გავაკეთებ, იქნებ ასე, ირიბად, რამეს მიხვდეს ვინმე.

გეხსომებათ, როგორ უმოწყალოდ გაანადგურა ბენდუქიძემ მარეგულირებელი ორგანიზაციები? აუფ, რა გვეშველება ახლა, ყველანი მოვიწამლებით, ყველაფერი დაინგრევა, და ა.შ., ეგ კივილიც გეხსომებათ მაშინ.

ეს კივილი მერე თანდათან იკლო და სულ მივიწყებას მიეცა. არადა, ამასობაში მარეგულირებლები რეალურად არ გვყავდა! და არავითარი მასიური მოწამვლები არ ხდებოდა! სახლები არ ინგრეოდა! მაგრამ არავის არ ახსოვდა, რომ ეს ცხოვრება მარეგულირებლების გარეშეც მშვენივრად ვითარდება.

მერე მოვიდა ჩვენი „გაევროპელების“ და იმავდროულად „რუსეთთან ურთიერთობის დალაგების“ დრო და უკვე ახალმა მთავრობამ მედგრად შეუდგა ამ მარეგულირებლების აღდგენას, პირველ რიგში, კვების პროდუქტების უსაფრთხოების სფეროში. კარგი, იქეთ რუსეთის მოთხოვნებიო, აქეთ – ევროკავშირის, მაგრამ რატომ არავის გაახსენდა, რომ „იმ ავადსახსენებელი 9 წლის“ განმავლობაში (რეალურად, ცოტა ნაკლები) არავინ შეამჩნია მაგ მარეგულირებლების არარსებობა?

ახლა გადავხედოთ გერმანიას, ანუ ისე საათივით აწყობილ ქვეყანას, ჩვენ რომ ვერასდროს გვეღირსება და არც უნდა ვცადოთ (არაა ეგ ჩვენი საქმე, გერმანული პედანტობა და პუნქტუალობა :-)). ხოდა ამ საათივით აწყობილ ქვეყანაში ორიოდე წლის წინ მოხდა ადამიანების მოწამვლა, თუ არ ვცდები, 12 დაიღუპა კიდევაც.

გერმანულმა კვების პროდუქტების ინსპექციამ ჩაატარა კვლევა და ხელი ესპანურ კიტრს დაადო. მთელი ევროკავშირის (და არა მარტო) მასშტაბით დაიწყო ესპანური კიტრის იმპორტის აკრძალვა. ესპანელებმა ვეებერთელა ზარალი ნახეს. ასე მოუხდებათ? მოითმინეთ…

ცოტა ხანში კიდევ ვიღაცა გარდაიცვალა და ცხადი გახდა, რომ იმ დროისთვის მთლიანად აკრძალული ესპანური კიტრი არაფერში დამნაშავე არ იყო…

ამ ამბიდან დასკვნის გამოსატანად მნიშვნელოვანია რამდენიმე მომენტი:

  1. ჩვენ არ ვართ გერმანია, და ჩვენთან საქმისადმი დამოკიდებულება ყოველთვის იქნება უფრო უდარდელი, ვიდრე მისი ანალოგი გერმანიაში
  2. გერმანიაში ასეთი მიდგომით მომუშავე ინსპექციის მიუხედავად, მოხდა ადამიანების მასიური მოწამვლა. ჩვენთან ასეთი კი არა, საერთოდ არანაირი ინსპექციის წლების განმავლობაში არარსებობის კვალობაზე ასეთი რამ არ მომხდარა. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ჩვენ დავზოგეთ ბიუჯეტის სახსრები, რომლითაც ამ ინსპექციას უნდა ემუშავა.
  3. გერმანული ინსპექციის ვერდიქტმა ესპანური კიტრის ბრალეულობის კვალობაზე ვეებერთელა ზარალი მოუტანა ესპანეთს (არა მარტო – სხვადასხვა ქვეყნების ფირმები, რომლებიც ამ კიტრის იმპორტს ახორციელებდნენ, ასევე დაზარალდნენ, მაგრამ ზარალის ძირითადი ნაწილი ამ ქვეყანაზე მოდიოდა). ეს ზარალი არავის არ აუნაზღაურებია.
  4. და ბოლოს: თუ რით მოიწამლა ხალხი გერმანიაში, თუ არ ვცდები, აქამდე უცნობია.

ხო, წელს ანალოგიური შემთხვევა იყო დანიაში, ასევე კარგად (შეიძლება, გერმანიაზე უკეთესადაც კი) დალაგებულ ქვეყანაში თავისი კარგად მომუშავე ინსპექციით. იქ ხალხი ხორცის პროდუქტებით მოიწამლა… ჩვენ კი აღვადგინეთ კვების პროდუქტების უვნებლობის სააგენტო და აწი დაცულები ვართ!

აი, ამის და ამნაირების რო არ ჯეროდა კახას და შესაბამისად რომ მოქმედებდა კიდევაც, ამიტომაც იყო დიდი კაცი. ხსოვნა იყოს!

აურზაური საქოცეთში, ანუ დასასრულის დასაწყისი

აბა, ვინ იფიქრებდა, რომ ესოდენ წარმატებული მინისტრი ალასანია ესოდენ უმოწყალოდ იქნება გაგდებული. აბა, აბა!

თუმცა, რატომ – ვინ? მე, მაგალითად, არ გამკვირვებია. ასევე არ გაკვირვებია არავის, ვისაც კარგად ახსოვს, თუ როგორ დააკომპლექტა ბიძინა ივანიშვილმა თავისი გუნდი 3 წლის წინ. იმათთვის, ვისაც ახსოვს, რომ პოლიტიკური ლუზერები „თავისუფალი დემოკრატები“ და „რესპუბლიკელები“ მანდ ევროპული პეწის მიმცემი საკაზმის როლს ასრულებდნენ. და ბოლოს, იმათთვის, ვისთვისაც ეკონომიკური თუ საზოგადოებრივი განვითარების კანონები ისეთივე ობიექტურ ხასიათს ატარებენ, როგორც, ვთქვათ, ფიზიკური კანონები.

ამიტომ, მგონი, პირველად ღარიბაშვილმა სიმართლე თქვა, როდესაც ალასანიას კვალდაკვალ გადამდგარი ფანჯიკიძე მოიხსენია, როგორც ალასანიას ნათესავი (ფანჯიკიძე ალასანიას ცოლის დაა). აბა, სხვა რა ახსნა უნდა ჰქონდეს წულუკიანის პოსტზე დარჩენის შესახებ გადაწყვეტილებას?

სასაცილოდაც კი არ ჟღერს ახლა „თავისუფალი დემოკრატების“ ვუი-ვიში ქვეყანაში დემოკრატიის და კანონიერების პრობლემებზე. ბატონებო, თქვენ ეს ახლა შეამჩნიეთ? და იგივე, თუ უარესი არა, ქმედებები „სისხლიანი ნაციონალების“ წინააღმდეგ კანონიერების ზეიმი იყო, არა? თუ კანონი მხოლოდ თქვენისთანა კარგი ბიჭების და გოგოების მიმართ არის დასაცავი, თორემ ისეთი საზიზღარი ტიპების მიმართ, როგორც „ნაციონალები“, არა?

ახლა, ალასანიას ირგვლივ ატეხილი აჟიოტაჟის თაობაზე მინდა ვთქვა, რომ ამ ადამიანს არაფრის პერსპექტივა არ აქვს. მას უდავოდ აქვს კარგი მენეჯერის ნიჭი, და მან, თავდაცვის სამინისტროში მომუშავე ადამიანების თქმით, ეს უწყება, როგორც იქნა, ნორმალურ რეჟიმში ჩააყენა. მაგრამ ამავდროულად ის არის აბსოლუტურად მოკლებული ლიდერის ისეთი თვისებების, როგორც გამბედაობა და პასუხისმგებლობის თავის-თავზე აღება.

გახსოვთ მისი გამოსვლა 2008 წლის აგვისტოში გაეროს სესიაზე? რატომ იყო ამერიკელი წარმომადგენელი საქართველოს უფრო დამცველი, ვიდრე თავად ქართველი? რას ელოდებოდა პოლიტსაბჭოს სხდომისგან უკვე გადაყენებული მინისტრი? მართლა გაუკვირდა იქ მისულს, რომ ივანიშვილი დახვდა? და ბოლოს – რატომ არ იხდის ბოდიშს რაფალიანცების ოჯახის წინაშე? აღარ ახსოვს?

მოკლედ, რა ლუზერებიც იყვნენ ალასანია და მისი „გუნდი“ ივანიშვილის გაპოლიტიკოსობამდე, იმავე მდგომარეობას დაუბრუნდნენ ახლა. და ზუსტად იგივე ეხება აბსოლუტურად ყველას, ვინც კოალიციაში ჯერ კიდევ დარჩა. აშკარაა, რომ დიდი დრო არ დასჭირდება იმას, რომ უკვე „რესპუბლიკელები“ აღმოაჩენენ, რომ ქვეყანაში კანონიერების დაცვა გადაყვა „სამართლიანობის აღდგენას“.

ამასობაში ივანიშვილი დადგა არჩევანის წინაშე: ან ის უნდა დაბრუნდეს ფორმალურ თანამდებობაზე, რათა გაამაგროს სიმტკიცე თავისი გუნდისა, ან დაიწყოს ჩემოდნების ჩალაგება. თუკი ის უახლოეს დღეებში არ განაცხადებს თავისი „დანაპირის“© შესრულების თაობაზე („მე დავბრუნდები, როცა ჩავთვლი საჭიროდ”), ესე იგი, ან ჩემოდნებს ალაგებს, ან იმაზე უარესი იდიოტი-ნარცისი ყოფილა, ვიდრე მეგონა.

შედეგი კი მაინც ერთი იქნება: ეს ხოხოლა, რომელსაც ესოდენ ირონიულად ქვია „ქართული ოცნება“, მაინც დაიშლება.

თუ ეს მოხდება მალე, მაშინ ჩვენ გვეყოლება პარლამენტი, სადაც ამინდს ისევ „ნაციონალები“ შექმნიან, და კრიზისიდან გამოსვლა მოხდება კონსტიტუციური არჩევნების, თუნდაც ვადამდელი, გზით.

თუ არა და, მაშინ დაშლა მოხდება მოზღვავებული ეკონომიკური პრობლემებით გამოწვეული პროტესტების ფონზე, და ამ შემთხვევაში დამბლადაცემული ხელისუფლების ხელიდან გავარდნილ ძალაუფლებას აიღებს ის, ვისაც ამის გამბედაობა ეყოფა. იმედი მაქვს, ეს ისევ ნაციონალები იქნებიან, ვინაიდან აბსოლუტურად არავის მეტს დღევანდელი ქართული პოლიტიკის ველზე პასუხისმგებლობის გრძნობა არ გააჩნია.

მე პირადად პირველი ვარიანტი (სწრაფი დაშლა) უფრო სავარაუდო მიმაჩნია.

ვნახოთ.